سالها از ایران ،از وطن، از سرزمین مادری دفاع کردم.

 سالها هرکسی بد گفت شنید که اشتباه میکنه سالها گفتم ایران سرزمین مادری من وطن من خانه من بزرگه و باید با احترام ازش یاد بشه......

ایران رو دوست ندارم .

وطن جاییه که توش آروم بگیری وطن جاییه که به تو بها بده وطن هرچی هست اینجا نیست . دیگه نه.

                کاش می شد اشک را تهدید کرد

                     مدتی لبخند را تمدید کرد

کاش می شد از ورای لحظه ها

                      لحظه دیدار را نزیک کرد

روایتی است که از صحت اون خیلی مطمئن نیستم شاید هم من خوب یادم نمونده اما این طور جبر واختیار رو توضیح میده؛ روی یک پاتون بایستید حالا پای دیگر رو هم از روی زمین بلند کنید ؛ غیر ممکنه .اون پایی که از زمین بلند کردید اختیار شماست و اینکه نمی تونید بدون اینکه به جایی آویزون بشید پای دیگرتون رو بلند کنید جبر شما...

جبر یا اختیار؟

کدامیک ؟

پرسشی که مدتها ذهن من رو مشغول کرده بود و برای آروم کردن خودم هم که شده براش یه جواب پیدا کردم اما وقتی با اطرافیانم دراین باره صحبت میکنم می بینم جواب اونها به این سوال چقدر گنگ و متفاوته... میخوام به یک جواب برسم هرچند نه صددرصد قطعی اما حداقل جوابی که بتونه ذهنیتم رو به یک ثبات برسونه....

جبر یا اختیار؛ مساله این است.

سلام

به سپپیدی برف

این داستان رو خیلی وقت پیش نوشته بودم اما خوب پاییزه دیگه ؛ هی یه چیزایی یاد آدم میاد

لندن   

اون موقع ها هر چی می خواستم بفهمم شباهت اینجا به غیر از هوای ابری پاییز و زمستونش ، با لندن چیه که این دوست ما مدام می گفت  اینجا عین لندن می مونه ، نمی شد . آخر سرم بی خیال شدم.  

آخرین باری که دیدمش یک ماه قبل بود . تو صف اتوبوس وایستاده بودم که عین بختک از راه رسید . نه اینکه آدم بدی باشه ، اما کسی نبود که همیشه حوصله شو داشته باشم. هنوز سلام و احوال پرسی تموم نشده بود که بازم گفت: می بینی تورو خدا اینجا عینهو لندن می مونه. این بار ، برعکس دفعه های قبل که بلافاصله می پرسیدم : آخه مرد حسابی اینجا کجاش شبیه لندن ؟ و البته اون هیچ وقت جواب نمی داد فقط نگاهش کردم . نگاهش کردم و اون هم فقط نگاهم کرد. بعد که دید هیچی نمی گم روشو برگردوند و گفت : خیلی وقته وایستادی؟بازم هیچی نگفتم. این بار یک کم بیشتر تو صورتم خیره شد و گفت : طوری شده؟

 نمی  دونم چه مرگم شده بود . فکر کنم لج کرده بودم .هر چی بود ، بازم جوابشو ندادم . نگاهش رو صورتم سنگینی می کرد  که اتوبوس رسید . دستام رو از جیبم در آوردم  و به طرف در اتوبوس دویدم؛ اما اون تکون نخورد. فقط شنیدم که گفت : گفتم که اینجا عین لندن می مونه.

همون طور یه لنگه پا رو پله اول اتوبوس که راه افتاده بود ، سرمو چرخوندم طرفش . فقط نگاه میکرد. 

این آخرین باری بود که دیدمش.